Transakcje z rajami podatkowymi

Wielu polskich przedsiębiorców nawiązuje obecnie współpracę z podmiotami działającymi w rajach podatkowych. Listę tych rajów można znaleźć w specjalnym rozporządzeniu wydanym w maju 2013 r. przez resort finansów. Prawo nie zabrania polskim podatnikom zawierania transakcji ze wspomnianymi podmiotami, jednakże trzeba pamiętać o wynikających z tego obowiązkach podatkowych i nie tylko.

Podatek dochodowy

Przede wszystkim zacząć należy od tego, że transakcje z kontrahentami zagranicznymi podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym – pobierany jest on nich zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 10 lub 20 procent. Wszystko w tym momencie zależy od tego z jakiego konkretnie tytułu podatek jest pobierany. Należy koniecznie mieć na uwadze to, że z żadnym z rajów podatkowych Polska nie posiada podpisanej umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Oznacza to zatem tyle, że polski przedsiębiorca będzie musiał zapłacić podatek dochodowy również i w Polsce, czyli u źródła. Odnosi się to do zobowiązań podatkowych wynikających m. in. z wynagrodzeń za usługi księgowe, z usług prawnych, odsetek etc.

Podatek VAT

Kolejna ważna kwestia dotyczy podatku VAT. Polskie przepisy nie odnoszą się w tym względzie w żaden szczególny sposób do transakcji z podmiotami w rajach podatkowych. Zastosowanie znajduje tutaj zasada o miejscu świadczenia danej usługi – jeżeli zatem podatnik polski jest usługobiorcą, miejscem świadczenia usługi jest siedziba prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Kiedyś polskim podatnikom nie przysługiwało prawo do odliczania VAT-u z tytułu importu usług z rajów podatkowych, ale uległo to zmianie w 2011 r. Miało to związek z obowiązkiem dostosowania polskich przepisów do norm unijnych.

Specjalna dokumentacja

W określonych sytuacjach przedsiębiorcy z Polski prowadzący transakcje z podmiotami mającymi siedzibę w rajach podatkowych są zobligowani do prowadzenia dokumentacji. Jest to konieczne, jeżeli wartość usług zakupionych w raju podatkowym wyniosła w danym oku podatkowym więcej niż 20 tys. euro. Dodatkowo kwotę tę należy przeliczyć na złotówki wedle średniego kursu NBP obowiązującego w ostatnim dniu roku podatkowego poprzedzającego rok podatkowy, w którym zawarta została transakcja podlegająca obowiązkowi dokumentacyjnemu.